Poezja - Dezintegracja Pozytywna

Halucynacje

Halucynacje Kazimierz Dąbrowski, Halucynacje, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Halucynacje    Rozstrzeliwano fiołki Rozstrzeliwano fiołki. Masowo, strzałami w skroń! Rozstrzeliwano! W skronie, w korzenie strzelano. Aby zapomnieć ich woni. By nie stało Fiołków.   Wschodzące słońce pobladłe. Widziadło słońca, z nieba patrzało nieme. Wzruszone. Tam, gdzie za […]

Instynkt samozachowawczy

Instynkt samozachowawczy Kazimierz Dąbrowski, Instynkt samozachowawczy, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Instynkt samozachowawczy   Instynkt samozachowawczy biegnie, przygotowuje się na wszelki wypadek, na wszystko. Ku niezaskoczeniu.   Trzeba wiedzieć, jak przezwyciężyć i obejść się z cierpieniem po ludzku, dla kontynuowania wszystkiego, co się zdobyło. Jak dalej żyć […]

Instynkt samozachowawczy

Instynkt samozachowawczy   Instynkt samozachowawczy biegnie. Przygotowuje się na wszelki wypadek. Na wszystko. Ku niezaskoczeniu.   Trzeba wiedzieć, jak przezwyciężyć i obejść się z cierpieniem po ludzku. Dla kontynuowania wszystkiego, co się zdobyło. Jak dalej żyć, dla tego, co się urządziło, ułożyło, co jest.! Co nie jest jeszcze zagrożone. Co trwa, jest wyraźnie pewne.   […]

Interludium – mroki i miraże

Interludium – mroki i miraże Kazimierz Dąbrowski, Interludium – mroki i miraże, w: DEZNTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Interludium – mroki i miraże     I   Chmury i mroki, nic bliżej  i nic dalej. Nie chcę raz jeszcze  płynąć falą, mojej pozornej wiedzy zmysłowej. I  rozumowania na […]

Jedyny – Marcel Proust

Jedyny – Marcel Proust Kazimierz Dąbrowski, Jedyny – Marcel Proust, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980, /red. Tadeusz Kobierzycki/.   Jedyny – Marcel Proust   Ulica Hamelin 44 w Paryżu, obecnie Hotel, przedsiębiorstwo dochodowe. Tu spędził ostatnie lata, tu żył i zmarł. Tu tworzył inne wymiary rzeczywistości i miłości – Autor „W […]

Jest coś pociągającego w śmierci

Jest coś pociągającego w śmierci Kazimierz Dąbrowski     Jest coś pociągającego w śmierci – to chyba rozpad  niższego, biologicznego, fizycznego.   To powolne ścieranie się – rosnący bezwład organów jedzenia, żucia, trawienia, bezwład agresji – napiętych mięśni , do cięcia gotowych żwaczy.   To błysk światła wśród fizjologicznej rozpaczy.   Coś tu ustaje wbrew […]

Jestem ścianą

Jestem ścianą Kazimierz Dąbrowski, Jestem ścianą, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Jestem ścianą   Jestem ścianą, jestem murem, sztywna. Choć drżę cała, choć blednę, dziwnie.   Nie pokażę nic po sobie, wszystko skryję. Bo inaczej, bo inaczej, zabiją.   I zabiorą resztę życia, i zawładną skarbem moim, […]

Ktoś przytaczał opinię

Ktoś przytaczał opinię Kazimierz Dąbrowski, Ktoś przytaczał opinię, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Ktoś przytaczał opinię   Ktoś przytaczał opinię, z jakiejś książki francuskiej, że umarli stają się rasą wymierającą, wyizolowaną. Zapomnianą, milcząca, odchodzącą, jako coś nietrwałego skazanego na zniszczenie, na oddalenie, na zatracenie. Komu odjęto prawa […]