Cóż nam zostaje przy pożegnaniu - Dezintegracja Pozytywna
Dezintegracja Pozytywna > Kazimierz Dąbrowski > Poezja > Cóż nam zostaje przy pożegnaniu

Cóż nam zostaje przy pożegnaniu

Cóż nam zostaje przy pożegnaniu Kazimierz Dąbrowski, Cóż nam zostaje przy pożegnaniu, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE , Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Cóż nam zostaje przy pożegnaniu   Cóż nam zostaje przy pożegnaniu? Przy rozstaniu, przy osamotnionej mogile? Chyba tylko to, żeby się ze śmiercią nie zgodzić. Nie przystosować.   A […]

Cóż nam zostaje przy pożegnaniu

Kazimierz Dąbrowski, Cóż nam zostaje przy pożegnaniu, w: DEZINTEGRACJE – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE , Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)

 

Cóż nam zostaje przy pożegnaniu

 

Cóż nam zostaje przy pożegnaniu? Przy rozstaniu,

przy osamotnionej mogile? Chyba tylko to,

żeby się ze śmiercią nie zgodzić. Nie przystosować.

 

A odeszłych zachować w duchu. W wyobraźni,

w widziadłach. W miłości, przyjaźni.

 

Chyba  tylko to, żeby wiecznie pamiętać,

wzmacniać, potrzebować. Aby na zawsze zachować.

 

I ożywiać bliskich, w marzeniach, w tęsknocie,

w sercu, w myślach i w snach. A potem na jawie.

 

Trzeba pamiętać  tych, co najdrożsi, najbliżsi. Bez których

nie ma istnienia. Nie ma sensu życia. Nie ma serca drżenia.

 

Tak można rozumieć  Norwidowską prawdę,

że łzy Julietty i że łzy Romea, to nie są kamienie,

ale że to są łzy, które przez groby przeciekają.

 

Taka jest prawda biskupa z Canterbury, jego

pamięć  przyjaźni i miłość  odeszłego przyjaciela.

 

„Czekaj mnie w grobie, niezłomną mam wolę

 

Spotkać się z Tobą na cieniów padole”.