Burzą się podnieść - Dezintegracja Pozytywna
Dezintegracja Pozytywna > Kazimierz Dąbrowski > Poezja > Burzą się podnieść

Burzą się podnieść

Burzą się podnieść Kazimierz Dąbrowski, Burzą się podnieść, w: DEZINTEGRACJE, – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)   Burzą się podnieść   Burzą się podnieść, w wichrze medytować. Rozdzielić się, przedrzeć, z siebie wywędrować, eterycznie, astralnie, duchowo. Lecz tym samym być, tym samym, choć wyższym i nowym.   A potem biec, a […]

Burzą się podnieść

Kazimierz Dąbrowski, Burzą się podnieść, w: DEZINTEGRACJE, – LAMENTACJE I MEDYTACJE EGZYSTENCJALNE, Warszawa 1980 (red. Tadeusz Kobierzycki)

 

Burzą się podnieść

 

Burzą się podnieść, w wichrze medytować. Rozdzielić się,

przedrzeć, z siebie wywędrować, eterycznie, astralnie, duchowo.

Lecz tym samym być, tym samym, choć wyższym i nowym.

 

A potem biec, a potem truchtem, galopem pożarem,

przenieść się, zawieruszyć w dziwacznych oparach.

 

A potem wślizgnąć się w moich bliskich groby.

Koło nich, w nich, przy nich rozerwać dni żałoby.

 

I ożywić ich martwość, ich rozkład, ich kości.

Odbudować pożarem przyjaźni, miłości. I pobiec polami,

miedzami, wodą, by odnaleźć zguby. I zobaczyć szkody.

 

A potem  znów wśród dębów, na mchu, na murawie,

odkrywać, odpoznawać, dziwne, bliskie sprawy.

 

A potem być już, potem być już bez niebytu,

 

I zachłystywać się zapachem traw. I wonią świtów.